Ters Ninja Kanunu

Chaos (2008)

Mayıs 5, 2009 at 2:26 pm (Film Tanıtımları)

Filmin adı: Saam bat gun; Chaos
Yönetmen: Herman Yau
Yazan: Ho Leung Lau
Oyuncular: Hoi Lin, Ka Tung Lam, Shu Tong Wong, Sam Wong, Kristal Tin, Charmaine Fong, Alex Chan
Tür: Macera, Gerilim
Yıl: 2008
Süre: 91 dakika
Ülke: Hong Kong
IMDB id: 1288398

Bazen ne izleyeceğimi bilemiyorum. Elimde izlenmeyi bekleyen sıraya girmiş o kadar çok şey var ki hangisine öncelik vereceğime bir türlü karar veremiyorum. Animeler, diziler, filmler… Listeler uzadıkça uzuyor. Genel olarak filmler pratik olduğundan ve anime veya dizi gibi bir devamlılık problemi yaşatmadığından beynimin artık baş ağrıtacak kademeye gelmiş kararsızlık mekanizmasını kendilerine yönlendirerek bu çelişkiyi mutlu bir şekilde sonuçlandırıyorlar. Çoğu zaman da inanılmaz üşengeç bir adam olduğum için etrafta DVD karıştırmaktansa bilgisayarımda o anda hazır olan filmlerden izliyorum.

Geçen gün de yine aynı durum oldu ve ben bilgisayarımda çoktan izlenmişlerin arasından sıyrılıp bana el sallarcasına izlenmeyi bekleyen bir kaç filmden birini seçmek durumunda kaldım. Epeydir ertelediğim filmlerden biri olan Chaos’ta karar kılarak izlemeye başladım. Film bittikten sonra üzerimde iki farklı pişmanlık duygusu vardı:
1- Keşke üşenmeyip DVD’leri karıştırsaydım da adamakıllı bir film izleseydim
2- Keşke izlemeden önce en azından biraz internette araştırsaydım
Bu duygulara boşa harcanmış bir buçuk saatimin hüznünü de ekleyince böyle emo gibi bişey oldum. Gittim yatağımda cenin gibi yattım.

Kısaca biraz filmden bahsedip ardından kişisel zılgıtıma geçeyim.
Film post-apokaliptik bir hong kong’ta geçmektedir. Gelecekteki Hong-Kong tahmin edebileceğiniz üzere pek de hoş bir yer değildir. Suç oranlarının günden güne hızla arttığı ülkede polis artık bir çok olaya müdahele etmekte zorlanmaktadır. Hapishanelerdeki bir çok mahkum birleşerek, içerden isyan başlatıp bağımsızlıklarını ilan ederler ve hapishaneleri kendine has kanunları olan polislerin kat-i suretle uzak durduğu yaşam bölgeleri haline getirirler. Her şey bu kadar karmaşıkken bir de ortaya hızla yayılan ölümcül bir salgın hastalık çıkmıştır. Geleceğin Hong Kong’unda bir kaza sonucu istemedikleri şekilde tehlikeli kimseler tarafından yönetilen bir hapishaneye düşen iki adamın etrafında gelişir olaylar. Üstelik bu adamlardan biri polis, diğeri ise bir suçludur.

Genel olarak hikayeye baktığımızda aslında izlerken gayet zevk verebilecek kendine has bir kurgusu ve konsepti olduğunu hissediyoruz. Fakat insan keşke bu güzelim kurgu bu kadar kötü işlenmeseydi diyor. Heyecanlı başlayan film daha 15. dakikadan itibaren sıkmaya başlıyor. “Bitsede gitsek”lere getiriyor insanı.

Bir kere her şeyden önce kimse beni bu filmin 2008 yılında çekildiğine inandıramaz. Bir ihtimal 10 yıl önce falan başlayıp 2008′de bitmiş olabilir Zira filmin kamera açıları, çekim kalitesi ağzınızda öyle bir “abi seksenleri geride bıraktık doksanlar ortasındayız falan” tadı bırakıyor ki, öyle böyle değil. Hani para harcanmamış prodüksiyon diyeceğim. Öyle de değil gibi pek. Şikayetim sadece kamera açılarıyla kalsa keşke. Mesela az da olsa kullanılan patlama ve ışık efektleri hiç kullanılmasaymış daha iyiymiş sanki. Tamam, Herman Yau’nun bol renkli şenlik modeli ışık kullanmayı sevdiğini biliyoruz ama bu filmde biraz abes durmuş. Zira her sahnede farklı bir renkte ışık yansıyor karakterlerin suratlarına. Yeşiller, kırmızılar… Ten rengini görmeyi özlüyoruz bi noktadan sonra.

Ondan sonra filmin inanmazsınız şahane müzikleri var Adeta MIDI. Arada sırada en olmadık zamanlarda “BIREEEENNGGG” diye coşuveren gitarın fonunda niyeyse sabit ve alakasız bir şekilde ilerleyen zil sesleri falan duyuyoruz. Sonra birden kesiliveriyor. Açıkçası ben müzikal olarak ne yapmaya çalıştıklarını pek anlamadım.

Filmde bir noktadan sonra (sanırım ilk yarısından sonra) sürekli aksiyon var. Hiç durmayan tempo, garip müzikler eşliğinde devam ediyor…ama…niye acaba her şey bu kadar yapmacık? Dövüşler, silahların ateşlenmesi, hoplamalar, zıplamalar. Hani ikinci sınıf B-Movie’lerin bile kendine has bir havası vardır değil mi? Bu filmde ne yazık ki onu da göremiyoruz. Etrafı ellerindeki kocaman silahlarla langır lungur tarayan polis gördük diye gaza da gelemiyoruz zaten. Öyle, koşup dövüşen adamları izliyoruz. Bi de yerinde duramayan aptal bir kız evladı var ki sormayın. Düşman başına!

Oyunculuklar konusuna pek girmeyeceğim. Zira ne yalan söyleyeyim filmi kurtarabilecek tek nokta bu olabilir. Zira filmin dört ana karakterinden üçü zaten hatrı sayılır, çok başarılı oyuncular. Özellikle Ka Tung Lam ve Hoi Lin’e edilebilecek hiç bir laf yok. Ki buna rağmen bu filmdeki performanslarıyle sevenlerini bir miktar hayal kırıklığına uğratabilirler. Ben, oyunculardan böyle bir kısıtlanmışlık hissi aldım. “Abi Oscar’lık performans sergileyeceğim ama olmuyor işte” der gibi bir havaları var. Belki de filmin basık ve boğucu havası bana böyle hissettirdi.

Yönetmen Herman Yau, Hong Kong sinemasına son yirmi yıl içinde bolca B-Movie armağan etmiş bir yönetmen. Bazı filmleri beklenmedik derecede sevildi ve tutuldu. Her ne kadar büyük başarılara imza atmış olmasa da farklı türlerde Hong Kong sinema endüstrisini beslemiş olan Yau’nun 46. filmi Chaos ne yazık ki benim için bekleneni veremedi.

Aslında lafı daha da uzatmaya gerek yok sanırsam. Hiçe sayılarak harcanmış (bence) enfes sayılabilecek kalitede bir senaryo ve ne yazık ki bu kurgunun değerini bilememiş vasatı aşamayan bir film. Bu film daha iyi çekilseydi bambaşka bir efsane olabilirdi. Buna olan inancım tam XD. Yine de oyuncuların hatrına en fazla 3 alabilecek bir filme 4 vererek bu yazımı da sonlandırıyorum. Saygılar efenim.

—— Ninja’nın Notu: 4/10